Żeglarska dola

Ja się tam śmierci nie boję,
Me Morze zrobiło swoje.
Gdy rybki trzeba nakarmić
Neptun mnie przed sądem stawi.
Zostanie świecący mosiądz...
I krew otarta na ścierce,
Posążę wtedy za światłem...
Me serce jest w butonierce.
Nigdy nie odnajdą ciała
Bo zaprzedałem je Morzu.
To Morze jest mą kochanką,
Więc teraz dryfuję w Morzu.