Do pięciu razy sztuka

Najgorsze jest pierwszych pięć dni
Jest nadzieja ale wkrótce odchodzi
Przychodzi szósty i zbroisz się w odwagę
I obiecujesz nie szukać jej ponownie

Dlatego więc oddajesz jej ubrania
I stawiasz innej siódmego drinka
Który nie zmusza cię do zadzwonienia do niej

I chociaż spaliłeś wszystkie rzeczy
Które napisałeś przy jej boku
Nic nie pomaga ci o niej zapomnieć

To już ósma nieprzespana noc
A każda kolejna boli jeszcze bardziej
Dziwiąta butelka wódki nie znieczuliła
Nadal trzeźwy myślisz
"Jakim idiotą byłem że odeszła"
Ale miłość jest jak wojna
Wszystkie chwyty dozwolone

Jedeno wygrywa
Drugie krwawi