Antybiotyk

Plotłem kokardki na jaśminowych włosach Twych.

Wybrałaś demona, stłukłaś wspólny czas.

Mijają wspomnienia, blakną jak kartki.

Starego albumu, starych zdjęć.

Już nigdy nie wrócisz.

Pożera Cię mrok i nigdy do mnie nie wrócisz.

Nigdy do mnie nie wrócisz.

Podczas gdy ode mnie uciekasz, Lucyfer plecie w Twym sercu gniazdo.

Cuchnie siarką i epatuje złą aurą.

On kolekcjonuje Twe zapłakania, kolekcjonuje zapłakania.

Nigdy do mnie nie wrócisz.

Pożera Cię mrok i nigdy do mnie nie wrócisz.

Nigdy nie ogrzejesz oziębłych ust.

Nigdy nie wrócisz, nie wrócisz.

Tą pieśń Ci dedykuje, wręczam antybiotyk.