Miłość wojną jest!

Kto powiedział ci aż tyle, że w twym wnętrzu runął świat?

Przyjaciele się zgubili. Czy w ogóle byli?

Patrz, to jest ich wrak?

Pocałunki to za dużo, uścisk jednak muszę dać.

Choć otwarte drzwi na oścież,

Sam i zakochany w mrozie muszę stać!

Tylko nie mów, że nie powiedziałem ci:

Zawsze wiedziałem – pocałunki ranią,

A miłość miesza się z czerwoną krwią,

W uczuciu bliscy chociaż tak dalecy.

Co z tym począć? Co?

I my – nie idealni, nożem poranieni,

Z blizn teraz tworzy się wspólnota serc.

Nie, nie przysięgnę, ale kocham wiecznie

I chociaż bardzo cierpię – miłość wojną jest!

Wiedziałem – pocałunki ranią,

Każdy umrze sam!

Dla mnie miłość zawsze wygra!

Chociaż boli, cudem jest.

Dzisiaj walka się nasila, ofiara nie miła.

Dzisiaj bić się mam!

Tyle razy już udowadniałem, że:

Twoje uściski były najważniejsze,

Że twoje usta teraz poznać chcę,

Że wiele dzieli chociaż łączy wiele.

Czemu nie mam cię?

I nie, nie będę mówił, że zepsułaś wszystko,

To przecież tylko świata wina jest.

Choć nie mam wiele, tobie oddam wszystko,

To jest gra o szczęście – miłość wojną jest!

Wiedziałem – pocałunki ranią

Teraz umrę sam!

Wygrałbym tę wojnę, aby udowodnić

Powiedz tylko

„Chcę z tobą iść”

Z Tobą iść!

Wygrałbym tę wojnę, aby udowodnić

Choćby wszystkim ludziom

Że cię mam

Szczęście mam!

Nigdy nie prosiłem przecież o zbyt wiele,

Błagam nie zapomnij mnie!

Ale ja :

Zawsze mówiłem – puste słowa kłamią,

A tylko blizny złączą uczuć świat.

W miłości nigdy nie ma eksperta,

Każdy krwawi sam!

Więc ja nie będę obiecywał – zbędne słowa,

Dowód miłości na twe usta dam.

Choć pocałunek zrani jeszcze mocniej,

Ja nie pożałuję, swoją wartość znam!

Znając już szanse powodzenia,

Daj mi jakiś znak!