.com

Nauczyłam się latać- przecież tak kazała świat.
Chciałam nigdy nie spadać. Niczym ptak mknąć przez czas.
Ułożyłam me życie, napisałam też list.
Zapisałam testament, bo nie chciałam już żyć.
Dopisałam w nim słowa: "wiersze niech weźmie Bóg".
Ten testament spaliłam i puściłam do gwiazd.
Powtarzali,  że BŁĘKIT ludzi nadzieją jest,
Mą nadzieją PURPURA, pomaga wszystko znieść.
Choć patrzą, mówią- "dziwak, wciąż uśmiecham się tak
Pewnie życie zwycięża!". Ja upadam co dnia.
Nie dam Ci dobrej rady. Wiele takich już znam,
Ale żadna nie działa. Żyję życiem, nie wspak.