życie w pędzie zgubione

życie w pędzie zgubione

w szklanych domach myśli zamknięte tkwią
w korkach za oknem splątanych nerwów nić
strugami deszczu w kanał spływa czas
nie ma tu miejsca
na naszych ramionach rodzina i kredyt
dostatnie życie wakacje za granicą
skrzynka odbiorcza w zmęczonych pęka szwach
nie ma tu nas

Dedykuję: W roztargnieniu zapomniałem

Radosław Marcin Bartz

Komentarze

O Nas

STENOTYPIŚCI

Tysiące pięknych wersów, jeden wspólny cel,

Pokazać młodym ludziom, że świat piękny jest,

Ubrać życie w emocje, by rozwijać je,

Pokazać że poezja, sama broni się,

Nie potrzebne pieniądze, pióro papier masz,

To te dwie proste rzeczy, odmieniają świat,

Rzeczywistości zmienne, w duszy pasja gra,

Co rośnie i kiełkuje, już z upływem lat,

Z początku szło nam gorzej, źle patrzyli się,

Nie wszyscy zrozumieją, czym poezja jest,

Jest miejscem by pokazać, swego serca nurt,

Jest wolna lubi latać, coraz bliżej chmur,

Jest też czasami smutna, płacze teraz tu,

Wszystkich nie zadowoli, zadowala nas,

Po Polsce rozdzieleni, jeden twórzmy świat,

Świat pełen wrażliwości, i odwagi serc,

Świat pozbawiony barier, musi udać się,

Od zawsze wierzyliśmy, nasza wiara tu,

Nie raz upadaliśmy, siłę daje Bóg,

To właśnie dzięki wierze, tu widzimy się,

Czekając by Cię spotkać, nie żegnamy się.

Powinieneś wiedzieć też, że:

1)Wiersze zamieszczane na blogu podlegają prawom autorskim.

2)Wiersze są autorstwa redaktorów bloga Stenotypiści.