Rozmowa kochanków 2

Kochanek:

Jak się masz?

Już od dawna nie wiem co to „być”.

Mówili –„nie poddała się”,

Wiedziałem, że tak miałaś żyć.

Kochanka:

Jest okay.

Tak cieszę się, bo widzę Cię.

Za każdym razem lepiej szło

I świat pokazał inną z dróg.

Kochanek:

Co my robimy?

Kochanka:

Po co te słowa?

Serce ukryte

Lecz słyszę – woła!

Kochanek:

To pewne,

Zupełnie martwi, na tym morzu,

Wołam!

Straciłem rozum, w niebie moja głowa.

Ja nie porzuciłem Cię.

Kochanka:

Przepraszam,

Nie wysłuchałam Ciebie wcześniej,

Błagam,

Pomocy, tonę w swoich słowach!

Powiedz, co zdarzyło się?

Muszę prawdę poznać, wiedz.

Kochanek:

U mnie źle.

Los krętą drogą karze  iść.

Bez Ciebie mi brakuje siły,

Twój uśmiech mnie ładuje dziś.

Kochanka:

Czemu nie razem?

Co zrobiliśmy?

Świat dał nam grę, a my przegraliśmy. 

Kochanek:

Więc teraz,

Trzeba zbierać kawałki,

Dumę schować.

Serce otwarte, na Twe serce,

Wołam!

Nie skreślaj ponownie mnie!

Kochanka:

Nie wołaj,

Powiedz na ucho i me serce schowaj.

Będzie trudno,

Lepszy świat, gdy Cię blisko siebie mam.