Oda do miłości / Do Flagi Argentyńskiej wiszącej na ścianie

Trzy pasy

Trzy kolory

Dwie nadzieje

Jeden sen

Walka o przyszłość

I słońce które z jej środka woła że dam radę

Niczego nie robi

Tylko wisi

Niby nic a jednak daje odwagę

Patrzysz na nią codziennie

Dla ciebie jest niczym

A dla mnie wszystkim

To nas różni

Ty mówisz że moje marzenie jest nierealne

Ja gdy na nią patrzę wiem że mi się uda

Kawałek  papieru 30x28 centymetrów

A potrafi pokazać drogę życia

Nie zawsze łatwą i piękną

Ale wyboistą krętą niebezpieczną…

Liczą się jednak chęci

Umie wyznaczyć kierunek z którego nie można zboczyć

To kierunek do podążania

Nie do narysowania na mapie

Rozumie mój ból

Przecież tyle razy pytałam się jej

Dlaczego?

Wiesz…

Nigdy nie odpowiada

Nigdy nie przytula

Ale jej barwy stają się coraz intensywniejsze

Te kolory rekompensują wszystko

Ból

Wysiłek

Zwątpienie

Powiem ci jeszcze że ona tylko wisiała… i nadal wisi

Mała we wielkim pokoju

Lecz jako jedna z niewielu rzeczy definiuje mnie

Może mi nie uwierzysz…

Ale Ona w nocy płacze…

Płacze czasem tak mocno że nie mogę spać

I nadal nie rozumiem

Bo Ona tylko wisi

Ona płacze…

A pomiędzy łzami woła

WRACAJ

Nie mogę już znieść tego głosu

I wiesz…

Wracam…

Codziennie…

Wtedy widzę Jej uśmiech

Ale ona nadal woła

WRACAJ

I ja wiem że muszę zostać

A wiesz…

Jest moment kiedy przestaje wołać…

Przestaje gdy ciepło o Niej pomyślę

A najśmieszniejsze jest to

Że czuję że Ona myśli o mnie

To nie koniec…

Ale wiesz…

Ja po prostu czuję że nie mogę jej zawieść

I wrócę

Bo Ona tego chce

Ale nie tylko

Wrócę bo czuję Jej miłość

Tylko Ona zawsze mnie rozumiała

I wiesz…

Idę

Płynę

Lecę

Na razie blisko

Ale coraz bliżej Niej

Bo jest moja

Jak matka

Uczyła cierpliwości

Kazała czekać

Powtarzała proste słowa

Dzięki Niej rozwinęła się kolejna trudna miłość

Miłość do Jej języka

Ona powiedziała tylko słowo

A ja sama poszłam dalej…

Nie oglądałam się za rodziną

Ale jednego na pewno nie wiesz…

 Przestaję myśleć…

Od dawna nie tęsknię już tylko za Bogiem

Od kilku lat tęsknię za Nią…

Jak tęskni się do ojczyzny…

Wiem że to głupie

Buenos Aires nie poda mi przecież ręki

Ale mam wrażenie że Je znam

Przecież to Ono utula mnie do snu

To Ono podaje mi rękę gdy spadam…

Tego pragnienia nie ujmę słowami…

To pragnienie przewija się w każdym wierszu

 Nie wyjaśnię ci

Jak?

Po co?

Dlaczego?...

Nie wyjaśnię ci

Bo sama nie wiem

Zrozumiałam jednak co innego…

Zwykłe gesty i słowa nie wystarczą…

To one tyle razy robiły ze mnie wariatkę

 Tu trzeba odsłonić serce

Walka nie toczy się tylko o przyszłość

Bitwa zdecyduje także o psychice

To wołanie mnie zabija…

Śmiało

Dobij mnie

Ale ta potrzeba bycia tam…

Tysiące kilometrów od Polski…

Ona jest zbyt silna aby ją porzucić

Uwierz…

Próbowałam…

Dorosłam…

Teraz wiem że nie ma tam innego chleba

A pieniądze nie rosną tam na drzewach

Rozumiem że życie tam nie będzie łatwiejsze

I nie wszyscy będą moimi przyjaciółmi

Ale muszę spróbować…

Uznasz mnie za idiotkę

 Śmiało

Powiesz że zwariowałam

Masz rację

Wariuję od tego Jej wołania…

Tylko to ciągłe WRACAJ

Przecież wiem…

I Bóg też to wie

Wiemy to razem

A On ma w rękach moją kierownicę

Wiesz..

Po prostu Mu ją oddałam

Teraz wiem że Bóg to najlepszy kierowca i przewodnik

 I ty też powinieneś oddać Mu swoją

Niby niewiele

A zmienia życie

I posłuchaj

On też jest na tej fladze

I On też chce żebym WRACAŁA

Bo On ma mój plan

Więc teraz widzisz…

Woła Ona i Bóg

Jednym głosem

A Boga trzeba się słuchać

Wiesz…

Kiedy myślę o Bogu i patrzę na Krzyż

Ona cichnie…

Chwali Go i oddaje mu pokłon

Kończąc ten rozdział życia

Pragnę napisać…

Bardzo tęsknię za Nią i Bogiem

Od życia zaczęłam

I życiem zakończę

Żyję…

A w życiu dwa razy nic się nie zdarza

Z wyrazami szacunku

Klaudia