Do Any

Lubisz wystawiać na próbę

Za twe zwycięstwa muszę płacić własną krwią

Lecz miłość jest równa wojnie – wszystko można

We wszystkim byłaś najpierwsza

Kapitan barki którą dawno zniósł już prąd

Śpiewałaś niczym syrena…

I kłamałaś

Ja zapomnieć chcę:

Imię twojego pieska

I tamto pożegnanie…

Muszę iść

I choć ból obiecał że nie przejdzie nigdy

To następnym razem zginie w mgle

Chociaż mi wmawiali że przez ciebie żyję

Mylili się

Nie przychodź i nie błagaj

Bo już niepotrzebna

Zapomniana chwała

Zrozumiałem

Nauczyłem się nie płakać za nas

I choć tęsknię

Wiedz

Po tych wszystkich sprzeczkach wreszcie zapomniałem

Uwierz – ten kto bierze pierwszy

Nie jego wygrana

Próbowałem zyskać miłość wciąż udając

Sparzyłem się

Słodka a jednak pikantna

Głęboka płytka

Długa ta najkrótsza z dróg

Me serce musi już żebrać

Marznie z zimna

Wciąż pamiętam te:

Późnie nocne rozmowy

I każde pożegnanie pełne łez

Kiedyś obiecałaś

„Będę tutaj czekać”

A teraz w tym miejscu stoję sam

Zrobiłem już wszystko aby cię nie stracić

A nie ma cię